"Canım" kelimesi salonun ortasına bir bardak gibi düştü ve kırıldı. İçimden bin şey geçti. Bağırmak. Üstüne yürümek. Kızımı kapıp kaçmak. Ama Duru halının ortasında, yeni oyuncak evinin kapısını açıp kapatıyor, dünyanın en mutlu sesiyle "Anne bak, bahçesi de var!" diyordu. Ve ben o an anladım: bu adam oyuncak evi Duru için getirmemişti. Benim için getirmişti. Kızımın sevinci, bana doğrultulmuş bir silahtı. Bağıramazdım. Ağlayamazdım. Bu savaş fısıltıyla yapılacaktı. "Çok güze