Gece yarısını geçmişti ve ev, fırtınadan sonraki o tuhaf, kulak çınlatan sessizliğe gömülmüştü. Duru, yeni oyuncak evinin yanında uyuyakalmıştı; taşıyıp yatağına yatırdım, saçını kokladım, üstünü üç kez örttüm. Annem yatak odasına çekilmişti ama uyumadığını biliyordum; kapısının altından ışığı sızıyordu ve tespihinin sesi geliyordu. Bu evdeki herkes bu gece kendi cephesinde nöbetteydi. Mutfağa indiğimde Kuzey oradaydı. Gitmemişti. Gitmeyecekti; bunu artık ikimiz de sormuyordu