Zelal, kendisini nasıl bir oyunun içinde bulduğunu hâlâ anlayamıyordu. Üstelik bu oyunu kuranlar, canından çok sevdiği ailesiydi.

Tam üç gündür odasına kilitliydi. Her gün kapıya vuruyor, sesi kısılıncaya kadar yalvarıyordu.

— Çıkarın beni buradan! Evime gideceğim!