“Ankara bize eyi geldi sanmış idim. Lakin benden Mehmet'imi aldı da sakladı kara bağrına. Şehirin heç bir suçu yok elbet. Bütün sebep benim kara bahtım. Haşa rabbimin benim için biçtiği kadere asla isyan etmedim. Ben kendime kızdım asıl, mutlu iki gün gördü diye ölümü unutan zihnime kızdım.

Ay kızım en zor yerine geldim anlattığım ömrümün. Rabb’imin gücüne gitmesin, başka kötü gün göstermesin, evlatlarımın acısını göstermeden alsın emanetimi. Ama dilim dönmüyo yaşadığımı an