Emre'nin sesi hâlâ duvarlarda yankılanıyordu. Sırtındaki kahve lekesi gömleğine sinmişti; Emre Zeynep'i kolundan tutup kafenin arka kapısına sürükledi. Zeynep sendeledi, topukları taş zeminde takırdadı. Arka avluya çıktıklarında soğuk hava yüzüne çarptı.

Zeynep kolunu sertçe silkelerken, 'Bu senin suçun,' dedi. Dişlerinin arasından çıkan kelimeler buhar gibi havaya karıştı. Emre'nin yüzü acıyla kasıldı; elleri iki yanına düştü.

'Beni korumaya çalıştığını söylüyorsun ama her