Urfa'dan dönülmüştü. Köksüz Konağı'nın taş avlusu, o gün her zamankinden daha sessizdi. Gökyüzü gri bir örtüyle kaplıydı sanki; hava, içeride kopacak fırtınayı çoktan haber vermişti. Ahmet Ağa, arabadan indiğinde ayakları yere değil, öfkesine basıyor gibiydi. Gözleri ateş kusuyordu. Oğulları-Süleyman, Murat, Kadir ve Hüseyin-arkasından yürüyordu ama Hüseyin'in gözleri yere sabitlenmişti. Konak sessizdi ama bu sessizlik huzurun değil, tufanın öncesiydi.

Avluda yalnızca Rojin