EFNAN’DAN

Zihnimin içi, dibi görünmeyen, kapkara ve buz gibi bir kuyuya benziyordu. Sanki biri beni oraya atmış, ardından da yukarıdan bakıp kapağını kapatmıştı. Yukarıdan gelen hayat sesleri vardı ama hiçbiri bana ait değildi. Çığlıklar… Metalin metale çarpan o keskin sesi… Bir yerlerde çalan, insanın içini titreten sirenler… Hepsi suyun altından geliyormuş gibiydi. Boğuk, uzak, anlamsız.

Zaman yoktu. Önce mi sonra mı bilmiyordum. Sadece sürükleniyordum. Ne yukarı çıkabili