Adar, direksiyonu parmak boğumları beyazlayana kadar sıkıyordu; sanki o direksiyon değil de Karan’ın boğazıydı. Arabanın içindeki sessizlik, motorun kükreyişinden daha gürültülüydü. Eve varana kadar tek kelime etmedi ama öfkesi arabanın camlarını patlatacak kadar yoğundu. Konağın kapısında durduğumuz an, emniyet kemerini çözüp üzerime öyle bir eğildi ki, nefesi yüzümü yaktı.Gözlerindeki o zapt edilemez nefret ve kıskançlık, en derin yarama dokunuyordu. Çenemi parmaklarının ar