Beni sertçe geri itmesine, bedenimi bir kenara fırlatmak istemesine aldırmadım. Ruhumdaki sarsıntı, onun kollarının yarattığı depremden çok daha büyüktü. Adımlarım ona her yaklaştığında uçurumun kenarına biraz daha sokulduğumu biliyordum ama durmadım, duramadım."Adar, ne olur dinle beni!" diye haykırdım. Sesim, rüzgârın uğultusunda kaybolup giden bir çığlık gibiydi.Adar, bu kez yaralı bir aslanın öfkesiyle değil; zincirlerini koparmış, hırçın ve cani bir boğa gibi kükredi. Se