Karan’ın gözlerindeki o yıkılmışlık, o çaresiz kabulleniş içime bir hançer gibi saplanmıştı. "Yezda, çok alıştım sana... Hatta çocuklara bile... Hep böyle yaşarım seninle, uzaktan, dokunmadan... Şu koltukta yatarım, yeter ki gitme," dediğinde, sesi bir insanın değil, yuvasını kaybetmekten korkan yaralı bir canlının feryadı gibiydi. O dev gibi adamın, o gururlu Karan Şahinbeyli’nin "dokunmadan, uzaktan yaşamaya razıyım" demesi, kalbimdeki duvarları yerle bir etti.

Sözlerinin