Koridorun o keskin, ilacımsı kokusu nefesimi düğümlüyordu. Dakikalar, üzerimize çöken birer asır gibi geçmekteydi. Ameliyathane kapısının o soğuk demirleri nihayet tıkırdadı. Doktor, üzerinde yorgunluğun ve çaresizliğin izleriyle dışarı adımını attığında, zamanın donduğunu hissettim. Kalbim, göğüs kafesimi döven bir kuş gibi çırpınıyordu; kulaklarımda sadece kendi kanımın sesi vardı.

"Baran Şahinbeyli ..." dedi doktor, sesi yankılı bir boşluktan gelir gibiydi. "Ameliyat başa