Sabah rüzgârı vadiyi terk ettiğinde, Averiel’ in kanatları hâlâ titriyordu. Sanki her tüyü, bir savaştan çıkmıştı. Cassian ona göz ucuyla baktı ama sessizliğini bozmadı. O, Averiel’ in bir şeyleri dile getirmeden önce bekleyen tarafıydı hep. O sabır, Averiel’ in bazen en çok sığındığı duvar oluyordu. Yolun ilerisinde, gri taşlardan oluşan bir alan belirdi. Bu taşlar sıradan kayalar değildi. Her biri gökten düşmüş, yeryüzüne karışmış ama asla tam olarak ait olamamış taşlardı.