Ay yeniden gökyüzünü aydınlatırken, Averiel’ in adımları ağırlaştı. Bu sefer yorgunluk kaslarında değil, kalbindeydi. Tharion’ un ardından kalan sessizlik, rüzgârın uğultusuna karışarak ilerlediği yolda yankılanıyordu. Cassian, onun yanında hiçbir şey sormadan yürüyordu. Sessizlikleri, kelimelerden daha çok şey anlatıyordu artık. Yol, çorak bir yamaca doğru kıvrıldı. Toprak kuru, hava çatlamış gibi gergindi. Ufukta eski bir sarayın silueti belirdi. Yıkılmış duvarlar, çökmüş s