Gökyüzü, sabahla gece arasındaki gri tonlarında kıpırtısız uzanırken, Averiel avcunda tuttuğu iki parçaya uzun süre baktı. Biri gri teldi; adı olmayan, ama her şeyi yankılayan. Diğeri karanlık taştı; unutmanın mutlak simgesi. İkisi de sessizlikle konuşuyordu. Ve sessizlik, bazen bir çığlıktan daha keskin olurdu. Averiel, taşın üzerini örttü. Onu mühürlerin ve yankıların yanına koymadı. Ayrı bir yere, taşların değil düşüncelerin içine sakladı. Çünkü bu karar, bir güç kullanım