Rüzgâr, Lorn Vadisi’nden çekilmiş, yerini neredeyse doğaüstü bir sessizliğe bırakmıştı. Averiel sabahın gri ışığında, kuzeye uzanan yolu gözlüyordu. Önünde, gökyüzüyle toprak arasında sıkışıp kalmış gibi duran, sonsuzmuş gibi görünen bir orman uzanıyordu: Sessizlik Ormanı. Eski kayıtlarda bu ormanın adı geçmiyordu. Ne bir haritada ne de bir mühürde işaretlenmişti. Ama yasa derinleştikçe, orada bir şeyin varlığı yankılanmaya başlamıştı. Görülmeden, isim almadan… sadece hissedi