Mevlüt sona ermiş, avlu yavaş yavaş boşalıyordu. Hizmetliler masaları topluyor, kazanlar mutfağa taşınıyor, son konuklar baş sağlığı dileyip birer ikişer dağılıyordu. Zaviroğlu konağının avlusundaki o ağır hava, kolay kolay dağılacak gibi değildi.

Zeliş ve Evin, avlunun kuytu bir köşesinde, taş bankta yan yana oturuyorlardı. Zeliş'in kolu kardeşinin omzunda, başı onun başına yaslanmıştı. Evin'in gözleri şişmiş, ağlamaktan kurumuştu artık. İki kardeş, annelerinin ve Hasan'ın