Neva’ dan,

Kerem’in kolları beni sarmıştı ama içimdeki korku, tenime sinmiş soğuk gibi bir türlü geçmiyordu. Üşüyordum. Nefes almaya çalışıyor, her solukta ciğerlerime dolan havanın beni yeniden hayata bağlamasını bekliyordum.

Oysa zihnim hâlâ o karanlık sokaktaydı. Yağmurun altında, kaçacak yeri kalmamış bir hâlde, arkamdan yaklaşan ayak seslerini duyuyordum. Keskin bir fren sesi, yağmur ve çaresizliğim. Gözlerimi kapattığımda gördüğüm karanlık, gözlerimi açtığımda da peşi