Günün ilk ışıkları henüz ufukta belirmişti ki evin önünde bir araba durdu. Sessizlik içinde gerçekleşen bu geliş, evdeki herkesi aynı anda ayağa kaldırdı. Kapının önünde duran kişi, gri paltosunun yakasını kaldırmış, başını hafifçe eğmiş halde bekliyordu. Sam’di. Agatha kapıyı açtığında, bir anlığına hiçbir şey söylemedi. Sam’in gözleri yorgundu, yüzü daha önceki karşılaşmadan çok daha solgundu. Ama içinde sönmemiş bir parıltı vardı: karanlığı bilen birinin taşıdığı direnç.