Kuzey telefonunu cebine koyduktan sonra birkaç saniye olduğu yerde kaldı. Mert ve Emir biraz ileride onu bekliyordu. İkisi de konuşmuyordu. Çünkü söyleyecekleri her şeyin, Kuzey’in gitmesini biraz daha gerçek hâle getireceğini biliyorlardı.

Kuzey son kez arkasına baktı.

Mahallenin sokakları her zamanki gibiydi. Çocukların sesleri, uzaktan gelen araba sesleri, balkonlardan yükselen konuşmalar… Her şey normaldi. Sadece Kuzey’in içindeki hiçbir şey normal değildi.