Zaman sanki o taş evin eşiğinde kırılıp binlerce zehirli parçaya bölündü.

Gecenin ayazı açık kapıdan içeri dolarken tenimi değil, doğrudan ruhumu donduruyordu. Ağzımdan dökülen o tek kelime havada asılı kalmıştı: “Ağam mı?..”

Kulaklarım zonkluyor, zihnim duyduğu kelimeleri birleştirmeyi reddediyordu. Karşımda duran adama baktım. Üzerinde sadece siyah bir pantolon ve düğmeleri açık kalmış gömleği olan, saçları dağınık, günlerdir kokusunu içime çektiğim, teninde cenneti aradı