“Yüzleşmeyi beceremediğimiz korkular sınırlarımızı belirler Verda. Her korkutucu olayda geri çekilmeye, sinmeye devam edersek yaşam, olduğu anda sıkışır kalır. Yaşadığımızı anlamadan bir de bakmışız ki ölüp gitmişiz. Oysa yavaş yavaş ölmenin adıdır yaşamak. Her ölüm, her korku, her kayıp, her savruluş bize yaşadığımızı anlatan muazzam detaylardır. Hayatta yapayalnız kalmış bir kadın olarak korkuyorsun, anlıyorum. Bilinmezlik en kötü kralı bile ürkütür.

Ailen kalabalık değil