Daha fazla aynaya bakmadan üstümü giyindim. Mutfakta çay suyunu koyduğum sırada telefonumdan gelen mesaj sesi yankılandı. Dakika bir, gol birdi.

Güler abla mesaj atmıştı. Selvi’yi artık okula bırakamayacağını söylüyordu. Taşınıyorlardı.

Hayat resmen benimle alay ediyordu. Güler abla, mahallede güvenebildiğim tek kişiydi. Onun sayesinde içim rahat işe gidebiliyordum. Çünkü Selvi’nin okul saatiyle benim iş saatim çakışıyordu.