MİZGİN On sekizinci yaşımı, annemin sesiyle karşıladım.

Bunu garip bulabilirsiniz. Çünkü benim bütün çocukluğum onun ellerinin sesiyle geçti; parmaklarının havada çizdiği o yumuşak, ritmik, görünmez şarkıyla. Ama bu sabah, ekim ayının on dokuzunda, gün ışığı perdemin aralığından odama doldurken ilk duyduğum şey, annemin kısık, hafif çatlak, eski bir ninniyi mırıldanan sesiydi. Koridorun öbür ucundan geliyordu. Kapıyı açmadım. Gözlerimi tavana dikip yattım ve onu dinledim.