Koridorun ucundaki ışık titriyordu. Melis’in yüzü yarı karanlıkta kalmıştı ama gülümsemesi fazlasıyla netti. Duru’nun kalbi deli gibi atıyordu. Çünkü Melis’in elindeki telefon gerçekten Serra’nındı. Üzerindeki çıkartmaları bile tanıyordu. Atlas bir adım öne çıktı. Sesi buz gibiydi. “Serra nerede?” Melis başını hafifçe yana eğdi. “Beni görünce merhaba bile demiyorsun.” Ege sinirle bağırdı. “Oyunu bırak!” Melis’in gözleri bu kez Duru’ya kaydı. Ve o bakış… Normal değildi. Fazla