Ağzımı kapatan deri eldivenin soğukluğu midemi bulandırıyordu. Zifiri karanlıkta, sırtımı yasladığım göğüs taş gibi sert ve tamamen ruhsuzdu. Roman'ın bana dokunduğunda hissettiğim o vahşi, yakıcı ateşten eser yoktu. Bu adamın dokunuşu bir cesedin sarılışı kadar soğuk, bir celladın ilmeği kadar acımasızdı.

"Çok şıksın," diye fısıldadı Arthur, dudakları doğrudan kulağıma sürtünerek. Sesindeki o kibirli, monoton tını, beynimin içine paslı bir çivi gibi saplanıyordu. "Ama o elb