Sabahın ilk ışıkları konağın taş duvarlarına vururken, yatakta Azad’ı göremedim. Sessizce giyinip pencere kenarına yaklaştığımda, avludaki büyük masanın etrafında herkesin çoktan toplanmış olduğunu fark ettim. Yavaş adımlarla aşağı indim. Kimsenin yüzüne bakmadan, doğrudan abime yöneldim ve neşeyle, “Günaydın abicim,” dedim. Abim de aynı neşeyle, gözlerinin içi parlayarak karşılık verdi.

Tam sandalyemi çekip oturacakken, Şerife Hanım’ın buz gibi sesi avluda yankılandı:

“Özü