Annemin mesajı hâlâ ekranımdaydı.

“Ne olursa olsun Karan'ı bulma.”

Neden herkes beni ondan uzak tutmaya çalışıyordu?

Fotoğrafı yeniden elime aldım. Bu kez arkasını dikkatlice inceledim. Sararmış kâğıdın köşesinde, neredeyse silinmiş bir not vardı.

“Karan'a gerçeği söylemeyin.”

Altında annemin imzası duruyordu.

İçimde bir şeylerin koptuğunu hissettim.

Annem, Karan'ı tanıyordu. Hem de benim onu tanımamdan çok daha önce.

Telefonumu çıkarıp fotoğrafın bir kopyasını aldım. Tam o sırada yeni bir mesaj geldi. Bilinmeyen numaraydı.

“Fotoğraftaki adamı tanıdın mı?”

Cevap yazdım.

Hayır. Kim o?

Üç nokta belirdi, kayboldu, sonra yeniden belirdi.

“Karan'a sor. Eğer sana cevap verirse.”

Ardından bir fotoğraf daha gönderildi.

Bu kez fotoğrafta yalnızca bir adam vardı. Yüzü net görünüyordu. Fotoğrafın eski olduğu belliydi ama adamın bileğindeki saat dikkatimi çekti.

Karan'ın yıllardır taktığı saatin aynısıydı.

Fotoğrafın altında tek bir cümle vardı:

“Bazen bir insanın geçmişi, kendi hatırladıklarından çok daha eskidir.”

Telefonu sıkıca kavradım.

Karan gerçekten kimdi?

Ve annem, ondan saklamamı istediği gerçeği neden yıllardır benden de saklıyordu?